Mijn kernconcept is eigenlijk vanzelfsprekend:

  1.  als wij met elkaar communiceren, wisselen wij een beetje informatie en veel emotie uit
  2.  die emotie en die informatie blijven - in ons geheugen - verbonden met de context en de gebruikte taal
  3.  emoties zijn de bouwstenen van onze persoonlijkheden; zij kleuren en ankeren ook onze herinneringen
  4.  wanneer u positieve emoties in het Frans beleeft, ontwikkelt u een nieuwe – Franse – subpersoonlijkheid,        een nieuwe expressie van uzelf, waarin u alles een plaats kunt geven wat echt van u is.

Het leren van een nieuwe taal – en het verkennen van haar cultuur – is dus veel wezenlijker dan alles wat in (school)boeken te vinden is. Het is als het ware het opnieuw noemen en vormgeven van de wereld, van uw wereld. En daarvoor is meer dan kennis nodig - Frankrijk is immers vol van Nederlanders die Frans ‘gehad hebben’ en het niet spreken. Het gaat over kennis en beleving. Om uzelf in het Frans te kunnen zijn, kunt u beter alles inzetten: uw brein zeker, maar ook uw lichaam, uw hart, uw hele ziel. Om levend te zijn moet een taal gefluisterd, gezongen, geschreeuwd worden. Frans is dan geen studieobject meer, het wordt een ervaring, een passie, een levenswijze.

‘Hola!’ hoor ik de Nederlander denken. ‘Dat is nogal wat. Hoeveel tijd kost me dat wel niet?’
Het punt is: het gaat niet over de hoeveelheid aan tijd, maar over de kwaliteit.
Kwaliteitstijd voelt anders, en kent andere wetten.
Waar ik u voor uitnodig is simpelweg het schoolse leren achter u te laten, en uw natuurlijke manier van leren terug te winnen. Hetzelfde soort leren dat maakt dat u kunt fietsen, onder de douche zingt, lekker kookt voor uw geliefde en nog alles weet van die ene zomeravond. Leren dat blijft en groeit met u.
Duurzaam leren.